Mijn herinnering ....



Mijn herinneringen aan Gieten uit de periode 1963-1967, mijn ULO-tijd Vanuit nostalgisch oogpunt ( je wordt ouder, papa...) zit ik geregeld op sites als OudOmmen.nl of het collectief geheugen van Gieten te snuffelen. Ook al was/ben ik geen inwoner van Gieten, ik heb aardig wat raakvlakken met deze plaats. Zo zat ik, zoals eerder genoemd, op de ULO aan de Eexterweg en in de periode rond 2009-2011 woonde mijn moeder in Dekelhem en kwam ik geregeld langs.
Broer Henk zat al op die ULO en maakte me wegwijs over welke leraren ik allemaal ging meemaken. Daardoor had ik het gevoel, dat ik een streepje voor had op de andere kinderen uit Gasselternijveen. Vaak werden deze verhalen wel wat aangedikt. Ik had het gevoel, dat ik daar wel indruk mee maakte. Niet elke leraar kwam er dan even goed af. Al was mijn informatie natuurlijk behoorlijk gekleurd door persoonlijke voorkeuren van Henk. Als Nieveenster kinderen kwamen we bij elkaar in de klas te zitten en leraren als de heren de Boer, Heins, Hovinga, Udding, de Vries, de Vries, Oosting en van Leeuwerden kregen na de eerste verhalen een gezicht. En de een beviel beter dan de ander, maar dat zal wederzijds geweest zijn.
Geregeld contact was er ook met Meertens, de concierge. Meestal was dat leuk, maar ook was er wel eens een aanleiding, waarbij Meertens zich van een andere kant moest laten zien. De afstand Gasselternijveen - Gieten ( ruim 8 km) deden we op de fiets en dan reden we meestal over de verkavelingswegen via Bonnen naar Gieten. Dat deden we in weer en wind. Onderling hadden we zoiets van: wie afhaakt, is een mietje. al kenden we dat woord toen nog niet. Dus als het vroor, ging de pyjamabroek onder de gewone broek en karren maar! Hard fietsen was daarbij een "must". Zo nu en dan gingen we kop-over-kop en werd de tijd opgenomen. Ergens in mijn herinnering zit nog, dat ons record 18 minuten was.. Met Jan Rozeveld, Stephen Koreman, Be Hadderingh, Evert Drenth en Henk Pepping vormden we onze eigen "wielerploeg". Stunten onderweg was ook wel eens een item. Proberen om, rondjes draaiend, een aardappel van de grond op te pakken, knollen van een boerenwagen pikken, afvegen aan je broek en daarna die bittere hap naar binnen werken.
Mijn voorkeur op de ULO ging uit naar de talen en dat is mijn hele leven zo gebleven. Mede dankzij een persoon als meneer Heins, die volgens mij Duits gaf en Frans. Meneer Hovinga en de gymleraar stonden bij mij ook in een goed blaadje. Hoe anders was het met algebra en meetkunde . Ik herinner me nog zo'n les, waarbij ik voor het bord moest komen om iets uit te rekenen/ uit te leggen. Niets bracht ik er van terecht, waarop meneer de Boer, met (toen nog) sigaretje in de hand, vanachter zijn lessenaar zich liet ontvallen: "Ik merk het al, mien jong, slecht geslapen. Dat komt vast doordat Tiemen Groen afgelopen nacht niet gewonnen heeft." Hij wist duidelijk, dat ik iets met de racefiets had... Hoogtepunten waren voor mij in die tijd vooral de sportdagen. We deden een soort vijfkamp en dat vond ik altijd super! Verspringen had daarbij mijn voorkeur en hardlopen vond ik ook top! Het feit, dat je 5 dagen per week in Gieten rondhing, bijvoorbeeld tussen de middag, betekende ook, dat je personen als Tom, de vuilnisman kende. En wat te denken van de winkels.. Heel wat lekkere dingen gingen er over de toonbank. Al staat het in geen verhouding met wat je nu op middelbare scholen ziet. We bleven tussen de middag over op school. Dat gebeurde volgens mij in een van de oude lokalen aan de Eexterweg met toen nog dubbele houten banken met een klep. Flink wat brood mee en een halve liter chocomelk ligt me bij en dat iedere dag.

Op een dag ontstond er tussen de middag een akkefietje met een medeleerling en het resultaat was, dat we ons moesten melden bij Meertens. Die andere persoon ging het eerst naar binnen en kwakte de deur voor mijn neus dicht. Nu was ik nogal lang en het ruitje in de deur van het kamertje ging aan gruzelementen. Vol met mijn kop tegen het raampje. Geen bloed, wel scherven.. Op enig moment kwam je in klas 3 en dan kon je, op school, danslessen volgen. Dat gebeurde gewoon in een van de lokalen. Man, dat vond ik leuk. Gezellig met de meiden. Maar goed dansen was een tweede. Ik heb dan ook met veel plezier een 2e jaar er aan vastgeplakt, omdat er te weinig jongens deelnamen. En na al die lessen was er dan een "slotbal" bij Tent. Op zo'n manier ontstonden er ook andersoortige contacten met het vrouwelijk geslacht, waarbij er iets meer mogelijk was dan vasthouden van een meisje in de danshouding. Zo kreeg ik, voor mijn gevoel, een eerste vriendinnetje: Lucie. Trots als een aap met gouden ringen vertelde je zoiets rond. Ook een 2e vriendinnetje ontmoette ik in Gieten: Ankie, maar die kwam kort daarop in Gasselternijveen wonen. Ja, Gieten bracht me op dat vlak veel goeds!
Als het mooi weer was, gingen we tussen de middag, of bij lesuitval, ook graag op de fiets naar 't Zwanemeer. Bij een oud cafeetje linksaf en dan crossten we richting bos, hingen daar wat rond, aten er ons brood totdat we weer vliegensvlug naar de Eexterweg terug moesten. Ik denk in de 2e of3e, werden de klassen meer gemengd, zodat je ook met jongelui uit Gieten in de klas kwam. Zie de klassenfoto. Ik kan ze eigenlijk allemaal nog benoemen, maar dit komt mede, doordat ik meerdere namen via "het collectieve geheugen van Gieten" al eens teruggelezen had. Iedereen heeft op zijn of haar manier zeker indruk op me gemaakt! Iets, dat niet ook ongenoemd mag blijven, zijn de typlessen. In de derde, meen ik, zaten we (op zaterdagmorgen?) in de houten barak naast de school blind te leren typen. Ik heb een diploma gehaald, maar alle letters van dit verhaal zijn gemaakt door mijn beide wijsvingers. En dat is ook nooit veel anders geweest in mijn leven. Al heb ik als onderwijzer en directeur in het basisonderwijs heel wat afgetypt. Goed geprobeerd en mooi zo'n diploma voor blindtypen, maar ach.. Bijzonder was het ook , als er door ons, Nieveensters, gevoetbald moest worden tegen jongens uit bijvoorbeeld Gieten of Eext. De hele week werd de boel een beetje opgefokt en dat ontaardde ook wel eens in wat minder sportieve wedstrijden. Jan Alting, Jan-Tinus Kamping, Meerten Meertens en ik vergeet hier vast nog een paar, waren dan bijvoorbeeld onze tegenstanders. Als voorhoedespeler kwam ik ze geregeld tegen. En na het weekend was het voor het ene kamp napret en voor de andere groep, betekende het dan, dat je bepaalde klasgenoten liever even een paar dagen ontliep.

En dan komt tenslotte de periode, dat je moet kiezen welke richting je kiest na de ULO. Alsnog naar de HBS? Mwah, niet zo'n trek in. Eigenlijk had ik altijd in mijn hoofd gehad, dat ik onderwijzer wilde worden. Een familietrekje? Mijn oom Thale was ooit leraar aan de ULO in Gieten (in de 40er jaren.). Een andere oom stond ook voor de klas. Dus er moest, zeker het laatste jaar, iets serieuzer gewerkt worden om een diploma te halen. Uiteindelijk deden we examen in Assen en als ik me goed herinner was dat in de Schulp. Uiteindelijk kreeg ik een ULO-diploma, met zelfs een cijfer voor tekenen.. Korte anekdote van het mondelinge deel: voor meetkunde, een van mijn zwakke onderdelen, kneep ik 'm als een dooie dief. Gelukkig kreeg ik hulp van een van de andere kandidaten, ik meen Trijntje Pepping. Ze kwam naar buiten en vertelde waar zij vragen over gekregen had. Op mijn verzoek legde ze het aan mij uit. Laat ik nu ongeveer dezelfde vragen krijgen. Dat werd, oh, wereldwonder, een voldoende voor meetkunde. Nog bedankt, Trijntje. Al typend komen er steeds meer herinneringen boven, maar ik draai er een punt aan. Mogelijk roept mijn bijdrage voor een volgende schrijver wat ideeen op. Ik zal het met plezier lezen!

Uiteindelijk ben ik inderdaad onderwijzer geworden. Eind 1972 kon ik aan de slag in de Noordoostpolder, heb daarna een aantal jaren in Vries gewerkt en werd vervolgens Hoofd der School, zoals dat toen heette, in diezelfde polder. Tot 2017 heb ik met ontzettend veel plezier dit werk gedaan.
Nu genieten Netty en ik van ons pensioen in het prachtige Ommen. Aan allen, die (stukken van) deze herinneringen met me delen, een hartelijke groet. En natuurlijk ook aan alle andere lezers.

Klaas Hadderingh
Ommen