Mijn herinnering ....



Mijn herinneringen aan Gieten

Van het heden rijd ik in gedachten naar mijn verleden. Naar mijn geboortedorp, Gieten. Waar de herinneringen voor het oprapen liggen en als ik nog iets verder graaf in mijn geheugen, er een complete film aan herinneringen blijkt te bestaan. Mijn herinneringen.

Vanuit Groningen, al 27 jaar mijn woonplaats, rijd ik over de rotonde richting Gieten. Eind juni, het toneel van de TT-gangers en tal van bermtoeristen. Gek op motoren was ik niet en al helemaal niet op het geluid ervan. Toch ging ik elk jaar wel even kijken, want er gebeurde altijd wel wat en met al die zwaaiende, toeterende motorrijders hing er een gezellig sfeertje. Bovendien stond Tiensie Brink er met zijn ijscokar en dat ijsje wilde ik natuurlijk ook niet missen.

Vroeger kon je na de rotonde de Eexterweg opdraaien. Dan was ik zo bij mijn ouderlijk huis aan de Landspoelen geweest, waar mijn moeder Siny Westerhuis (Schuiling) nog altijd op nummer 12 woont. Maar nu rijd ik door en kom via de Asserstraat, langs Sportcomplex de Goorns. Een plek waar ik heel wat uren heb vertoefd en waar mooie herinneringen liggen. Rond mijn 8ste jaar ging ik op handbal. Hoewel wij eerst trainden bij en in de Wendeling verplaatste dat later naar de Goorns.
We speelden er zelfs nog op het veld. Hazewind is voor mij de club van lieve coach Mies van den Broecke en zoon Ton als trainer, de club van Ger en Ineke de Groot, van het paarse shirt met het 'niet al te blitse' blauwe korte broekje. Hazewind, waar ik tot ongeveer mijn 15de zowel als keeper als veldspeler speelde. Elf was ik toen ik de tennisvelden van T.U.L.P betrad. Wat vond ik het een machtige sport en wat heb ik er van genoten. De lessen van Frenk en Paul Abrahams, de clubkampioenschappen, de ploeggenootjes en samen in de redactie van het clubblad met oud jeugdvriendin Jeanette Brouwer. De Goorns was ook het strijdtoneel van VV Gieten, waar ik met mijn vader Gezienus Westerhuis heel vaak naar Gieten 1 ging kijken.

Ik rijd door en draai de Spiekersteeg in. Niets is hier meer zoals het in mijn kindertijd was. Want keek ik destijds door het raam van mijn oude klas 6 van de basisschool, dan zag ik de boerderij van familie Vos. Bij mooi weer, een mooi onderwerp om na te tekenen vanaf het grasveld voor de lokalen. De Gieterschool is verhuisd, de oude boerderij van de familie Vos afgebrand en kleuterschool de Kiekenhof, evenals het noodlokaal 'van juf Veenhoven' heeft plaats gemaakt voor het gemeentehuis.

Maar herinneringen blijven. Meester Schuiling met zijn lange haren, spelend op z'n gitaar en de afscheidsklassenavond van klas 6 met Juf Cats laten nog altijd een glimlach op mijn gezicht achter. De appeltaartjes waar juf Hofman steevast om vroeg als je iets kwam lenen. De kalende meester Metselaar, waar mijn broer Jaap eens een akkefietje mee had toen hij naar een vriendje "he kale" riep. De floralia, met de centrifuge met verf en creatieve juf Grelling die een prachtige tekening maakte in mijn poeziealbum. Juf Kloose 'die me liet zitten' maar desondanks tot mijn favorieten behoorde.

Een eindje verder ben ik bij het Nassau College, mavo "de Esakker" destijds. Niet alleen mijn middelbare school maar ook een speelplek uit het verleden. Waar we met kinderen uit de buurt cowboytje speelden, rolschaatsten, verstoppertje deden, tennisten en weer later, op het dak van het fietsenhok sigaretjes rookten en leraren ons vaak net niet betrapten omdat we op tijd plat op het dak gingen liggen. Een plek bomvol herinneringen. Waar vriendschappen ontstonden. Landspoelen 12, de plek waar ik in april 1970 geboren werd, na broer Wim en voor broer Jaap. Het speelveldje voor ons huis was een ontmoetingsplek van buurtkinderen. We voetbalden er, maakten er sneeuwpoppen, hebben er zelfs eens in een hele warme nacht met de buurt geslapen in slaapzakken. We maakten er afspraken voor buurt-filmavondjes. We leerden er fietsen, reden er sleetje. Al dan niet geholpen door ouders of de oudere buurkinderen van Dijkema en Ensing. Met Jan en Hans Rozenveld zoefden we met de 'WeRo', onze kar met zeil, de iets aflopende Landspoelen af. De 'WeRo' de Westerhuis-Rozenveld combinatie, waarmee we op de kruising van de Volmachtenlaan en de Landspoelen bijna in botsing kwamen met een auto. Daar op de hoek van deze straten was ook een prachtige speelplek met heel veel zand waar we met 'de hele buurt' uren hebben vertoefd. We noemden het als kind "het grote zand".

Aan het eind van de Landspoelen, via de Wilkerweg binnendoor langs het kerkhof door het bosje, vliegen mijn gedachten naar het zwembad en het Zwanemeerbos. Een sluipweggetje wat je zeker 5 minuten omrijden scheelde. Zwembad het Zwanemeer. Waar de nodige geschiedenis ligt. Ooit werkte mijn opa Schuiling er aan mee om het uit te graven en mijn vader heeft er heel veel zwem-, polo- en bestuurs-uren liggen. Ik herinner mij vooral het koukleumen bij de zwemlessen, het waterplezier in de zomer, het kopen van ijsjes bij het loketje van de kiosk en natuurlijk niet te vergeten badmeester Geert Hilbolling. De blauwe maandag op ZZG was ik al bijna vergeten. Het zwemmen zat me dan weliswaar in het bloed maar bij mij kwam dat er niet echt uit. Via het fietspad ben ik nu op de oude Groningerweg. Op nummer 9 woonde mijn oma Westerhuis. Wat een feest om bij haar te zijn. In mijn herinnering was ze altijd goed gemutst. Ze floot en zong vaak als je er was. Op de deel stond de oude winkeltoonbank van haar kruidenierswinkeltje. We mochten er met de winkelweegschaal en oude blikjes en pakjes, winkeltje spelen.

Via de Oude Groningerweg rijd ik over de Hondsrug. Wat een prachtige plek, toen en nu. Klein Hilbingshof is gelukkig mooi herbouwd. Toen ik een jaar of 11 was had ik er tekenles van een kunstenaar. Een geweldige kerel. Hij kwam op een oud brommertje, had een lange volle baard en een klein brilletje. Hij sprak heel beschaafd en leerde ons niet alleen tekenen, maar ook thee drinken. Hij deed voor hoe je het kopje vast moest houden, het lepeltje voorzichtig roerde en je thee netjes dronk. Als kind vond ik dat heel bijzonder. Ik heb hele warme herinneringen aan de lessen in het mooie oude Klein Hilbingshof waar we aan een grote tafel, tussen het antiek onze creatieve kunsten mocht tonen.

Ik ben nu in Bonnen, op nummer 53 woonden mijn opa en oma Schuiling. In mijn kindertijd noemden we ze "Opa en Oma Bonnen" en ik had destijds geen idee hoe ze werkelijk van achternaam heten. We gingen er vaak op zondag op visite. We hockeyden op de deel, met oude wandelstokken van oma, door opa zelfgemaakt. We speelden in de grote tuin, aten aardbeien en zoete appels van de grond. We schoten met de pijl en boog, die opa voor ons maakte en zagen hazen en fazanten door 't veld gaan.

Via Achter 't Hout, het Bonnerveld en het Brummelpad, waar we als kind regelmatig met mam bramen gingen plukken, rijd ik weer terug naar Gieten, richting het centrum. Waar nog meer herinneringen liggen, zoals met Buslijn 50 van de Brink naar Groningen. Zo keer ik weer terug naar mijn huidige woonplaats en koester ik deze en nog veel meer mooie herinneringen aan mijn geboortedorp Gieten.

Aly Westerhuis.