Persoonlijke notitie:
Hendrik Huizing over de oorlog

Terug naar: Persoonlijke notities

 

Ik ben Hendrik Huizing. Ik woon in Sneek en ik ben ook geboren in Gieten. Mijn wieg stond  in de Asserstraat nr 68 waar ik in 1934 het daglicht mocht aanschouwen. Zoon dus van Jans Huizing en Jantje Huizing-Warringa.

In ben in 1952 vertrokken naar Rotterdam om daar te gaan werken en ben vanaf 1972 woonachtig in Sneek. Bij toeval kwam ik op deze website en met veel plezier heel veel bekeken. Er komen dan toch veel herinneringen bovendrijven.

Vooral bij het verhaal over Udema heb ik lang geaarzeld hierop te reageren en met name over het stukje over in de oorlog toen de fabriek doorgedraaid heeft.

Ik weet niet of het van belang is voor het collectieve geheugen, maar ik wil er toch iets over kwijt.  

Vlak voor de bevrijding zijn in het staatsbos parachutisten geland. Het bos werd omsingeld door de Duitsers en er was grote paniek. Ik zie als kwajongen nog de Duitsers bij boer Hovenkamp staan om alles in de gaten te houden. Er is toen nog een Duitse motor-ordonnans doodgeschoten door de parachutisten. Het lijk werd later op een "wipkar" naar Gieten getransporteerd.

Mijn vader en Roelf Weyer zijn samen het bos ingegaan om de parachutisten te zoeken en als het kon hen te helpen. Ze hadden afgesproken dat als ze Duitsers tegen kwamen dan zou Roelf Weyer het woord doen omdat die vloeiend Duits sprak en als ze de Amerikanen vonden zou mijn vader het woord doen omdat hij "Amerikaans" kon praten vanwege zijn verblijf in Amerika gedurende een aantal jaren. Op een gegeven moment waren ze omsingeld door gecamoufleerde soldaten en toen bleek dat het Frans-Canadezen waren. Ze hebben toen veel informatie uitgewisseld. Zo probeerden ze gegevens los te peuteren bij de Duitsers die in de woning van de boswachter zaten om dit door te geven aan de parachutisten. Zo kregen ze door dat de slachterij van Udema op zekere dag, en dat moet dan 12 april zijn geweest, tussen twee en vier uur zou worden gebombardeerd en als ze kans zagen om mensen die ze kenden en  vertrouwden te waarschuwen om uit de buurt te blijven dit moesten doen. Ik herinner me nog goed dat inderdaad die middag er 8 vliegtuigen ( 4 jagers en 4 lichte bommenwerpers) achter elkaar naar beneden doken en de fabriek aanvielen met inderdaad als gevolg dat mevrouw Kaspers het leven verloor en Thie Brink zijn arm is kwijtgeraakt. Dit verhaal wilde ik toch even kwijt en mijn complimenten voor de opzet van deze site die zoals blijkt  veel herinneringen doet herleven.                   

 

Terug naar: Persoonlijke notitie