Spekstoep-Gedicht

Ode aan Spekstooup

Geboren an 't vooutenend van oous dörp

in 't mooie Spekstooup

daor is wat, dat mij altied blef boeien

Kiek ik naor 't Oosten, dan zeei ik

't veen , graslaand met zwaatbonte koeien

Richting noord het Zwoanemeerbos

en op de Hondsrug glooiende akkers, zo mooi

met in de verte de meul en kerketoren

en bomen in hun blaodertooi

 

Vroouger, kunnen je bij de bakkerijen de krekels heuren

en reuk je de geur van vers gebakken brood

Vanoet de smederij klunk haomergetik

het wark wat daor daon wur was zwaor

en 't vuur zag er gloeiend rood

Bedrievigheid bij 't transportbedrief

van auto's die komen en gaon

Ooit was hier handel van kolen en törf

't lag d'r opstaopeld of in hopen an 't end van de laon

 

Verderop daor woonde de greeunteboer

met zien peerd en waogen kwam men heur overaal tegen

zo braagt ie zien waor an de man

bij zunneschien, mor ok bij snei, störm of regen

En an de Achterweg, toen nog niet verhard, de klompenmakerij

daor lagen op en naost elkaor de gevelde bomen

Je reuk het holt en heurde het zingen van de zaog

en soms meugen je dur even binnen komen

 

Op een zummeraovend waarm en zwoel

kunnen je de rooup van de koekoek heuren

of het haoren van een zicht

het klunk mij als muziek in d'oren

Al blueien er in de baarms nog de zölfde soorten bloemen,

zoals de fluitekruid en botterbloem

en zingen in de locht nog de veule vogels

en heur je nog het iemengezoem

Toch is er heeil wat veraanderd,

veule hoezen en mènsken bint neeit meer de zölfden

de tand des tieds hèf ok hier zien wark daon

hoesen verbouwd of öfbroken

mènsken verhoesd en veule die bent hèn gaon

 

Mör toch blief ik altied van dei hollen

van dei mien mooi Spekstooup.

De buurt, de mènsken , de hoezen

zie hebt mij wat geven, geborgenheid in mien jeugd

Dankbaor bin ik dat ik hier heb meugen wonen

met zoveul leeifde en zoveul vreugd

in de boerderij met d'ölde schuur

't ölderliek stee waor ik ben geboren

dierbaor plekkie oet mien jeugd,

stukkie grond waor ik mien hart an heb verloren

Bij dei in mien mooi Spekstooup

 

Jantje Moek-Rutgers, 1994

Dit gedicht werd eerder gepubliceerd in
Ons Erfdeel 3/1995, pagina 6-7

Voor op- en aanmerkingen of voor uw verhaal of herinnering ten aanzien van deze locatie doet u een e-mail in de brievenbus van "Het collectieve geheugen":


Terug naar: Spekstoep-verzamelpagina