Persoonlijke notitie:
Geert Hilbolling

"bij kapper Wieringa"

Terug naar: Persoonlijke notities

In het collectieve geheugen van Gieten zag ik het Opeltje, dat volgens mij van Hemmo Por was. Inderdaad een prachtig winkeltje, waar mijn moeder ongetwijfeld de stof voor pyjama's kocht en die ze vervolgens door mijn oma in Achter 't Hout liet naaien. Maar dat terzijde.

In de tekst bij de foto's over de Stationsstraat wordt ook gesproken over de kapperszaak van Jan Wieringa. Ik ben daar jarenlang geknipt, nadat ik daarvoor jarenlang door mijn opa (ik zat daarbij op een hoge stoel) werd voorzien van een kapsel zoals J.P. Balkenende dat nu zog steeds draagt. Volgens mij zit hij iedere zaterdagmiddag nog op zo'n hoge stoel ergens op het Zeeuwse platteland in de buurt van 's Heer Arendskerke, Kouderkerke of Biggekerke. Maar ook dat terzijde.

Waar het om gaat is de sfeer die in me herinner uit de salon van Jan Wieringa. Vaak moest je wachten op je beurt. En dat gebeurde onder condities waarover je nu slechts kunt mijmeren: Veel sigarettenrook, niet in laatste plaats van Jan zelf, schitterende klassieke radiomuziek (Duitse zender via een luidspreker vanuit de woonkamer?) en De Lach: een blad met voor die tijd zeer pikante foto's en cartoons. En dat allemaal tussen echte mannen in een heerensalon, die vooral spraken over het weer en het lokale actuele nieuws binnen de dorpsgrenzen. Als ik nu bij mijn "gemengde" hairshop zit, en ik moet even wachten, liggen er slechts vunzige blaadjes en (nog vunziger) de Telegraaf. Er blèrt sky-radio of een lokale onnozele zender met muziek van het niveau Fransje Bauer of Andre Rieu, er huppelen als Spice Girls verklede kapstertjes rond die me, schreeuwend boven de muziek uit, vragen of ik nog op vakantie ben geweest en of ik geen extra verzorgende shampoo wens. Maar toch blijf ik er graag komen. Ik hoef er namelijk geen afspraak te maken. Er is volop koffie en thee op de leestafel. Zelfs mijn hoofdhaar krijgen ze weer goed in de plooi en de prijs is goed. En ik neem wel mijn eigen vertrouwde NRC mee.

Maar die sfeer die er bij Jan heerste......en de manier waarop zijn blonde echtgenote hem vertelde dat er thee of koffie klaarstond.......en de ingebrande marmeren plaat met daarop de attributen.......en het winkeltje waar je doorheen moest alvorens de heerensalon te mogen betreden.........waar kom je dat nog tegen, behalve op het Turkse of Spaanse platteland...

Als ik tegenwoordig even weemodig wil worden denk ik aan die schitterende salon van Jan, maar dan ben ik toch blij dat ik nu geknipt wordt door zo'n Spicy Girl.

Wel weemoed, maar geen verlangen...

Geert Hilbolling, 31 december 2003

 

Overigens kregen we,een tijdje geleden alweer, een mailtje van Dick Kroes 'junior'. Hij werkt elke dag nog aan de hierboven beschreven ambachtelijk gemaakte herenkaptafel met laatjes op nummer. De tafel is zo rond 1930 gemaakt. Dick zou nog eens informeren bij Heino, de zoon van de oude kapper of er nog een foto van de oude salon en kaptafel is. Want na het bovenstaande verhaal is iedereen natuurlijk wel erg nieuwsgierig geworden...

Trouwens hoef je bij Kroes ook geen afspraak te maken. Daar hebben ze tegenwoordig bij de zaak een stoplicht staan. De kleur van het licht geeft een indicatie van de wachttijd aan. Rood wil dan zoveel zeggen: je kunt beter morgen nog weer eens langs komen. Bij groen ben je snel aan de beurt. En bij oranje moet je waarschijnlijk even een tijdje wachten. En waarover spreken de wachtende dames? Mij zou het niet verbazen als het ging: "over het weer en het lokale actuele nieuws binnen de dorpsgrenzen"

Terug naar: Persoonlijke notities