Schoolstraat - 4a
Raiffeisenbank

Zo zag de Raiffeisenbank, er in het begin van de jaren zestig uit.
Op 25 januari 1965 werd in dit gebouw Nederlandse geschiedenis geschreven.

Niet alleen omdat op die dag de eerste gewapende bankoverval in Nederland gepleegd werd, maar ook omdat de overvaller er door de kassier hoogstpersoonlijk weer uitgemept werd. De kranten stonden er vol van. Klik hier om over de overval te lezen. De dader is overigens nooit gepakt. Hij moet inmiddels ook behoorlijk op leeftijd zijn. Hij gaat binnenkort met pensioen.
Misschien dat hij dan tijd heeft om zijn memoires te schrijven. Want we zijn toch allemaal wel h?l erg benieuwd hoe dicht de politie hem eigenlijk op de hielen heeft gezeten, en hoe hij er eigenlijk bij is gekomen om de bank te overvallen. Niet?

 

(2005-12)Harrie Kloose woonde in het huis naast de bank, en herinnert zich een mooi verhaal:"Opa was al dik in de tachtig en wat zwaor op de hand. Hij kwam bijna dagelijks bij ons aan de schoolstraat. Hij klaagde vaak, dat hij zo arm was. Mijn moeder had op een keer een idee: “Wij gaot dommiet is even naor Wilm Huting (onze buurman) en dan wil wij is weten, hoeveul geld ai nog hebt”. Opa was dik in de tachtig en had z’n aow altijd laten bijschrijven en nooit iets opgenomen. Dus op naar Wilm Huting. Ze hadden toen nog van die loketten met een deur ervoor. Mam en opa beiden in het hokje. “M? wij Wilm even spreken”, zei mam. Ja, dat kon, want as buur hai een streepie veur. “Ous pap wil gerend weten, houveul e op de baank hef”, zei mam. Wilm had het overzicht al bij zich en noemde het astronomische bedrag, wat op de rekening stond. “Zo“, zei mam, “nu hei’t heurt h? Bedankt Wilm”. Thuis gekomen zei mam: “Het valt nog wel wat met, met die armou van je, niet dan?” Opa: “Wilm Huting kan mij nog meer vertellen”.

(2009-03) Het is een beetje lastig om de locatie van de bank doorheen de tijd te bepalen. Dan was de ingang aan de Brink, dan weer aan de Schoolstraat. De film hieronder illustreert dat duidelijk 

 

(2009-03) Uit de serie "Bewogen beeld uit Gieten"
Aflevering 1958-1966
De Boerenleenbank

De fragmenten uit 1958 en 1966 beginnen identiek. Een jongeling komt met het spaarbusje zich melden aan het loket. Als er geld geteld moet worden, dan moet in 1966 'klerk' Hovius blijkbaar plaatsmaken voor 'kassier' Huting.

Huting heeft de sleutel van het busje en telt de kwartjes en dubbeltjes nauwgezet. We krijgen verder een kijkje in het kantoor, waar we in ieder geval Siny Schuiling aan het werk zien.

Huting heeft het druk: hij opent de dikke deur van de kluis, hij telt een stapel oude honderdjes, en volgt dan met de vinger de grafiek. Het gaat goed met de economie in Gieten: de lijn lijkt bijkans door het plafond heen te schieten!

En ziet u op het einde dat schilderij? Dat schilderij schijnt nu nog in het nieuwe gebouw hangen. Daar willen we graag nog eens een foto van ontvangen - wie regelt dat??

 

(2012-03) Trijnie Kamps heeft vroeger ook bij de bank gewerkt. Zij vertrok in 1962. En toen kwam Siny Schuiling. In het filmpje zien zien we Siny en de andere dame is Dirkje Zandvoort.

Grappig is dat de filmfragmenten uit 1958 en 1966 volgens hetzelfde blijkbaar sterke script zijn gemaakt. Een jeugdige inwoner komt met zijn spaarbusje bij Willem Huting op kantoor. Ze spelen blijkbaar de spaarweek na. Kent u nog de slogans van toen: "Sparen doet geld vergaren" en "Sparen, handig en verstandig"? Het spaarbusje zag er zo uit :

Maar u heeft het al gezien. Dit is een Rotterdams spaarbusje. En natuurlijk moet hier een origineel Gieters exemplaar komen. Wie kan ons die foto leveren????

(2012-04) Drie jaar na de oproep om een echt Gietens spaarbusje te leveren is ie daar.  Lambert Venema uit Norg had hem nog in de kast staan!

Op deze site hebben we er ooit ook voor gekozen de beschrijving van de beginjaren van de boerenleenbank te plaatsen aan de Brink  Maar omdat de ingang later aan de Schoolstraat kwam zijn we met de beschrijving ook meegegaan naar de Schoolstraat en hebben toen deze pagina gemaakt. In de loop der tijd is er veel verbouwd aan de bank. We hebben een beetje een onduidelijk beeld van de volgorde en in welke jaren er verbouwd werd. Maar we doen een poging en hopen op reacties van dorpsgenoten die ons kunnen helpen bij de aanvulling van dit verhaal.

Op de Brink pagina van de bank hebben we een foto geplaatst die bewijst dat de Brink altijd een 'hangplek voor de jeugd' is geweest. Maar niet alleen voor de jongeren. Toen de Boerenleenbank in de jaren zestig werd verbouwd was er een vaste groep hangouderen die de voortgang van de verbouwing, vanaf het muurtje bij de kerk,  goed in de gaten hielden. Wie waren deze heren?

Deze verbouwing leverde het aangezicht op zoals die helemaal bovenaan deze pagina te zien is. We zien links nog een stukje van de bank naast het huis en de winkel van Kloose.

Ergens in de jaren zeventig is de bank flink gemoderniseerd. Daar hebben we nog geen foto's van. Maar die gaan er ongetwijfeld komen. In het begin van deze eeuw werd de bank weer vergroot. Het begon met de annexatie en de sloop van het Kloose gebouw.

De ingang was al weer verplaatst naar de Brink. Het enige wat wortelvast op zijn plaats blijft is de dikke eik voor de bank. En natuurlijk ook de dikke steen op de hoek. Die was ik bijna vergeten...

(2012-05) Martje Hogenesch maant ons om snel de opmerking 'dat de dikke eik er nog altijd staat' moeten aanpassen. Want het is helemaal geen eik! De Brink in Gieten is juist een uitzondering in Drenthe, omdat hier linden (en een paar beuken) staan.

Dat herinnerde Martje er weer aan dat in het begin van de jaren negentig een nieuw kunstwerk op de hoek van Brink-Eexterweg  was gedacht. Maar de Gieter bevolking vond het niks. Uiteindelijk kwam het kunstwerk "Dorpsroos" voor het toenmalige 'nieuwe gemeentehuis' Beukenhof te staan  waar het ook vandaag de dag nog te bewonderen is.

Martje hoorde indertijd de kunstenaar Carlo Kroon op de radio spreken:  "Toen ik de ruimte van de Brink met zijn oude eiken zag” . Bovendien  stond er ook iets in de krant van de wethouders(ster) waaruit je kon opmaken dat we hier in Gieten eigenlijk maar van doen hadden met een stelletje ouderwetse boeren die totaal geen kijk hadden op echte ‘kunst’., aldus Martje. Het werd het haar te gortig. Zij schreef voor de Schakel het volgende hekeldicht:

D?psroos

In 't d?p daar was 'n hoop kebaol,
in 't d?p daor was wat loos.
't Gung um veer raomkeziens van staol
genuumd :‘De zulvern roos!’

De vroede vaoders (moouders) nikten ‘jao’
het was heur haorfien oetl?gd.
De kunstenaor - jao gao 't maor nao –
die hef 't z?tegen heur z?gd:

"Ik zag in de ruimte van de Brink
de oude eiken staan!"
Hoewel ik bij mijz?f noou d?nk :
“Is hie soms h? Zuudlaoren gaon?”

Noou steeit de zulvern roos te pronken,
roestvrij en zunder kleur of geur.
Veur 't nei gemeeintehoes vaast klonken,
daor gef e wel het minst gezeur!

Zo zit oous d?p noou opgescheept
met heeil moderne kunst.
Da's mooi veur wel as daor van holdt,
of d? asof um 's kunstnaors gunst!

Mor trots staot nog de olde linden
langs de modern gerestereerde Brink,
daorin kan elk zuch toch wel beter vinden
dan in zu'n hooukig,dood en glimmend ding!

 

Grappig was dat de dorpsbevolking ook op een andere creatieve manier uiting gaf aan haar gevoelens. Op oudejaarsnacht van 1991 plaatsten de dorpsgenoten het onderstaande concurrerende kunstwerk!

Voor op- en aanmerkingen of voor uw verhaal of herinnering ten aanzien van deze locatie doet u een e-mail in de brievenbus van "Het collectieve geheugen":